Essay:"A Janusz Korwin-Mikke song"

Original author: Anonymous Translated by: Loc

Translated version
What kind of a country is this in which a man Is afraid for his life In which he will never know Whether his taxes are met How am I supposed to trust people Who do not see the threat Who blindly believe Uzziah Listen to his fucking bullshit He already released about thirty books His support is growing without interruption It doesn't even fit in my head anymore How this man is spirited Although still I have a dream That he will finally catch siphillis His Jewish roots They gave him superhuman strength

He is resistant to viruses Pneumococci and mites This man has no soul No fire in his eyes No skin No bones Uzziah Goldberg is a robot Who came here from the future To sing the rota of destruction He does not submit Does not bow missiles to batteries But resets at contact With organic matter So I have a plan to have him die in pain Not all is lost yet So I'm ejecting a postulate today:

Janusz Korwin eat a porkchop!

Korwin was dying for half an hour Sparks came out of his eyes And finally he let go of the rope His skull shot eyeballs They landed on the floor He already fell to his knees Oil dripped on his leg He already was as pale as a sheet. That was the end of Uzziah The Capitalist Cyborg Time for a new Messiah To the luminous throne

Ashtar Sheran already descends To show us the new way, He has the past of a champion But now he's like Doge. He creates a paradise on Earth The Communist Babylon In which the blind and deaf See, hear, count coins But this dream is a drowsy hope From which I will wake up soon Korwin weaves a crown of life And Ashtar isn't there yet So he looks into your monitor Who walked days and nights There the support column was alright:

Janusz Korwin one percent!

Original version
Co to za kraj w którym człowiek Lęka się o własne życie W którym nigdy się nie dowie Czy jego czek ma pokrycie Jak mam ufać narodowi Co nie widząc zagrożenia Ślepo wierzy Ozjaszowi Słucha jego pierdolenia Książek wydal już z trzydzieści Poparcie rośnie bez przerwy To się w głowie już nie mieści Ile ten człowiek ma werwy Chociaż stale mam marzenie Żeby w końcu złapał kiłę Jego żydowskie korzenie Dało mu nadludzką siłę

Jest odporny na wirusy Pneumokoki i roztocza W tym człowieku nie ma duszy Zero ognia w jego oczach Nie ma skóry Ani kości Ozjasz Goldberg jest robotem Który przybył tu z przyszłości By śpiewać zniszczenia rotę Nie poddaje się napięciu Nie kłania rakiet bateriom Lecz resetuje w zetknięciu Się z organiczną materią Mam więc plan by ginął w bólach Jeszcze nie wszystko stracone Więc wysuwam dziś postulat:

Janusz Korwin zjedz mielone!

Korwin ginął pół godziny Iskry z oczu się sypały Aż w końcu puściły liny Z czaszki wystrzeliły gały Toczyły się po podłodze On już padał na kolana Olej cieknął mu po nodze Sam już blady był jak ściana. Taki koniec był Ozjasza Cyborga-Kapitalisty Czas na nowego Mesjasza Aby objął tron świetlisty

Już zlatuje Aśtar Szeran By nam wskazać nową drogę, On ma przeszłość bohatera Ale teraz jest jak Doge. Stworzy u nas raj na Ziemi, komunistyczny Babilon W którym ślepi, głuchoniemi Widzą słyszą, liczą bilon Lecz to senne jest marzenie Z którego budzę się zaraz Korwin plecie życia wieniec I nie ma jeszcze Aśtara Patrzy więc na swój monitor Który chodził dnie i noce Tam poparcia słupek git

Janusz Korwin jeden procent﻿!